UITZICHT

Hier lees je de verhalen van onze reis naar Kaapverdië.
Vol uitzichten en inzichten die je niet plant, maar die je wél vinden.
 

deel 13   Normale mensen

Als er van al deze verhalen één de titel UITZICHT verdient, dan is het dit wel. Het uitzicht is werkelijk onbeschrijflijk mooi.…en de inzichten bijna niet in woorden te vatten.

In de tijd dat we op de container wachtten, hebben we in verschillende appartementen en hotels overnacht. Mooie kans om het eiland beter te leren kennen en in een fijn bed te slapen. Soms heel eenvoudig, met een slaapkamer zonder raam, maar ook wel eens super de luxe, met een bed zo hoog dat ik bijna een krukje moest nemen om erin te klauteren.

Dit was er zo een. Een Kaapverdische Rotterdammer, met een glimlach die smolt in de tropenzon, had een bijzondere kans voor ons.
Hij mocht het appartement van zijn vriend met grote uitzondering verhuren ....maar alleen aan normale mensen.
En hij was er zo van overtuigd dat we dat waren, dat we er ook nog eens een fikse korting bij kregen.
Was het de korting, of het gevoel uitverkoren te zijn?

We gingen in elk geval kijken.
En het was zó mooi smaakvol en comfortabel ingericht, dat we op het balkon wisten: wat hebben we toch een geluk.Het uitzicht was oogverblindend, en de stilte zalig.
Ook met korting nog een rib uit ons lijf, maar we konden geen nee meer zeggen.

We zaten de hele avond op het balkon, genoten van de zonsondergang met de oranje spiegeling in de zee waar nog de laatste zwemmers in fel turkoois water dobberden.
En dan zonken we tevreden in de hemels zachte, toch stevig dure bedden.

’s Morgens hoorden we gerommel en getimmer boven ons.
Op navraag hoorden we dat de bovenbuurman nog iets aan zijn vloer moest repareren.
Maar de volgende ochtend werden we wakker van het geluid van een slijptol die onze dromen oorverdovend opensneed. Sloopgeluiden, wolken van stof door het wapperend linnen gordijn, en de stank van cement.
Toen de douche en wastafel ook nog een magere straal gaven, dacht Emile:
“Ik ga wel even op het dak kijken – waarschijnlijk staat de waterpomp niet aan.”
Iets wat we uit ons eigen huis hadden geleerd.

De schrik was groot toen hij zag dat de bovenbuurman niet aan zijn vloer werkte, maar dat het hele appartement nog in volledige bouwfase was.
Dan krijgt “normaal mens” toch een andere betekenis.
Ik wist niet meer zeker of ik tot die categorie eigenlijk wel wilde behoren.
Ik voelde verdriet.
Hopelijk is dit niet de normale vriendelijkheid hier.
Hopelijk is het niet wat ze morabeza noemen – gastvrijheid.
Iemand die ons superaardig om de tuin heeft geleid.

Ach, we proberen ons er een beetje overheen te troosten.
We zijn hier tenslotte niet twee weken op vakantie.
We werken overdag in ons huis en hopen dat de bouwers ’s avonds óók op tijd ophouden.

Laat ik dan maar genieten van de huishoudelijke snufjes die ik na jaren onderweg zijn heb gemist.
Ik ga een cake bakken. Naast de ingebouwde espressomachine is er ook een gloednieuwe oven met twee knoppen en zonder tekst of uitleg.
Even draaien en er begint een digitaal getal te knipperen.
Toch maar even in de handleiding duiken: er moet een piep klinken.
Zeker heel zacht, want ik hoor niets.

Waarom wil ik eigenlijk weten wanneer de temperatuur bereikt is?
Ga ik niet af op geur en gevoel?
Ik geef me over.
En ja hoor .....hij begint te rijzen.
Een beetje scheef, maar het wordt een cake.
Nu nog de slagroom, als een wolkje tussen hemel en bord,
op een balkon met onvergetelijk uitzicht